Ինչ է ասում Ղուրանը օվկիանոսների մասին

Ինչ է ասում Ղուրանը ծովերի միջև պատնեշի մասին

Ալլահն ասել է.

«Նա իրար մոտ (տարբեր ջրերով) երկու ծով դնողն է. Մեկում (ջուրը) խմելու է՝ հաճելի (համ ունի), իսկ մյուսում աղի է, դառը: Նա դրանց միջև անհաղթահարելի, չքանդվող պատնեշ դրեց» (Ղուրան 25:53)
Ջրի հանքայնության աստիճանից կախված գոյություն ունեն ափամերձ ջրերի երեք հիմնական հիդրոլոգական ռեժիմներ՝ ստրատիֆիկացված, մասամբ խառնված, լրիվ խառնված:
Ջրի հանքայնության աստիճանից կախված գոյություն ունեն ափամերձ ջրերի երեք հիմնական հիդրոլոգական ռեժիմներ՝ ստրատիֆիկացված, մասամբ խառնված, լրիվ խառնված:

Այն փաստը, որ ծովերի ու օվկիանոսների ջրերը իրար չեն խառնվում, հայտնաբերվեց օվկիանոսագիտությունում վերջերս: Այդ երևույթը գիտնականները բացատրում են «մակերևույթային լարվածությամբ» , որի պատճառներից մեկը հանդիսանում է շոշափող մարմինների տարբեր խտությունը: Մակերևույթային լարվածությունի թույլ չի տալիս ջրերի երկկողմ խառնվելուն, նրանց միջև անհաղթահարելի պատնեշի գոյություն ունենալու էֆֆեկտ ստեղծելով: Օրինակ՝ Ամազոնի ջրերը թափվում են Ատլանտյան օվկիանոս և պահպանում են իրենց հատկությունները նույնիսկ ափից մինչև 200 մ հեռավորության վրա:

Ինչ է ասում Ղուրանը ծովերի խավարի ու ներքին ալիքների մասին

Ալլահն ասում է.

« ... (անհավատների արարքները) նման են ծովային անդունդների խորքի խավարին որ փռված է ալիքներով, որոնց վրա կան այլ ալիքներ, որոնց վրա էլ ամպերն են գտնվում: Խորը խավարներ՝ մեկը մյուսի վրա, որտեղ տարածած ձեռքը չի գրեթե երևում (եթե որևէ մեկը ձեռքը տանի այնտեղ, ապա գրեթե չի տեսնի): Ում Ալլահը լույս չի շնորհել, նա լույս չի ունենա» (Ղուրան 24:40)
the depth that light will penetrate in clear ocean water
Այս սխեմայում ցուցադրվում է մաքուր օվկիանոսային ջրում լուսային ճառագայթների ներթափանցման խորությունը: Ավելի ինտենսիվորեն քաշում է կարմիր լույսը, և այդ պատճառով այն ունի ամենաքիչ ներթափանցային խորությունը, այնժամ՛ երբ կապույտ լույսը կարող է ներթափանցել 200մ ից ավելի խորություն (կիրառական օպտիկա, մաս 20 (177), Սմիթ Ռ.Կ. և Բեյկեր Կ.Ս., 1981թ. Կամ http://daac.gsfc.nasa.gov/oceancolor/scifocus/oceanColor/oceanblue.shtml):

Ժամանակակից գիտությունը հաստատում է, որ մեծ խորություններում գերիշխում է մի սաստիկ խավար, քանի որ արևի ճառագայթը չի կարողանում անցնել ջրի զանգվածներ, որոնց լայնությունը տատանվում է մի քանի հարյուր մետրից մինչև 11կմ: Այդ փաստը չէր կարող հայտնի լինել Մուհամեդի (խաղաղություն և Ալլահի օրհնանքը լինի նրան) ժամանակաշրջանում, քանի որ այդ փուլում մարդկությունը չուներ Ծովային խորությունները ուսումնասիրելու համար անհրաժեշտ տեխնիկական միջոցները:

Այդ երևույթը նկատելի է դառնում 200մ խորությունում: Այդտեղ լույսը հասնում է մեծ վարությամբ, իսկ ավելի ցածր՝ 1000մ-ում լիովին բացակայում է: Այդպիսով լուսային ճառագայթների մեծ մասը կլանվում է ջրի կողմից 100մ խորության վրա, 1 տոկոսը հասնում է մինչև 150մ, և միայն չնչին մասն է՝ 0,01 տոկոսը հասնում 200մ (Oceans, Elder & Pernetta, p. 27. Ինչպես նաև Oceans, Day, Trevor, p. 46-47):

Օզոնի շերտը իր վրա է վերցնում տիեզերքից եկող նյութերի մեծ մասը, այն ժամ, երբ ամպերը կարեղ են փակել մոտավորապես 30%-ը: Ամպերի գոյության ժամանակ հասնում է միայն լույսի 51%-ը , որից 3-30%-ը իր վրա է վերցնում ծովի մակերևույթը:Ավելի մեծ խորություններում ծիածանի բոլոր 7 գույները իրար հետևից խամրում են մինչև 200 մ , բացի տեղին համապատասխան գույնից:

Ինչ է ասում Ղուրանը ներքին ալիքների մասին

Գիտնականները վերջերս են հայտնաբերել, որ գոյություն ունեն ներքին ալիքներ որոնք նկատվում են տարբեր խտություն ունեցող ջրերի շերտերի միջև: Ներքին ալիքները նկատվում են ծովերի և օվկիանոսների խորքերում, քանի որ խորքի ջրերը ավելի մեծ խտություն ունեն քան վերին շերտերի ջրերը: (Կիրառական ֆիզիկայի համալսարանի (Ռ.Ա.Ն.) հետազոտությունից, http://www.iapras.ru/science/din_vo2.html):

Ներքին ալիքները շարժվում են վերին ալիքների պես: Ներքին ալիքները մարդու համար անտեսանելի են՝ կարող են հայտնաբերվել միայն տեղի ջրի աղիությունն ու այլ պարագաները ուսումնասիրման դեպքում:

Internal waves and scales of ocean mixing

Ներքին ալիքներն ու նրանց մասնակցությունը օվկիանոսային ջրերի խառնվելու մեջ: («Օվկիանոսագիտություն», Կրիս Գառռետտ: Նայեք նաև http://www.nature.com/nature/journal/v422/n693/full/422477a.html):

Internal waves

Նկարում պատկերված են ներքին ալիքները, որոնք գտնվում են երկու տարբեր խտություն ունեցող ջրային հարթությունների միջև: Ալիքների ներքևի մասը տարբերվում է մեծ խտությամբ, վերինը՝ փոքր: («Օվկիանոսագրություն», Գռոսս, էջ 204):

Atlantic Ocean Thermohalina Circulation

Կբերենք հետևյալ օրինակը՝ Միջերկրական ծովի ջուրը տաք է, աղի և համեմատած ոչ խիտ, ի տարբերություն Ատլանտյան օվկիանոսի: Միջերկրական ջովի ջրի հոսքը լցվելով Ատլանտյան օվկիանոս Ջիբլարթարի նեղուցից, շարժվում է օվկիանոսի հատակի մի քանի հարյուր մ. Խորությունով, մոտ 1000 մ., ընդ որում պահպանելով իր հիմնական հատկությունները (ջերմաստիճան, աղիություն, խտություն): Այդպիսով Միջերկրական ջովի ջրի հատկությունները մնում են անփոփոխ, չնայած ովկիանոսում առաջացող մեծ ալիքներին ու այնտեղ եղած ուժեղ հոսանքներին ու ջրի տվյալներին:

Օվկիանոսում հիմնական ջրային մասերը տարբերվոխմ են ջերմաստիճանով և աղայինության աստիճանով: Այդ երկու բնությգրերը որոշում են համապատասխան ջրային մասերի խտությունը, որն էլ իր հերթին որոշիչ դեր է խաղում օվկիանոսի տենմոխալինային շրջանառության մեջ: ՀԱՀՋ-հյուսիսամերիկյան հատակային ջուր: ԱԴՋ-Ատլանտյան դոննային ջուր: Դոկտոր Սթիվ Հովանի մորերլիզացված սխեմա, Ինդիանայի Համալսարան, Պենսիլվանիա:

Այդ ալիքների երկու տեսակն էլ կարող են բաժանվել ավելի փոքր մասերի և մնում են նույն բաղկացությամբ: Ներքին հոսանքները մարդկային աչքի համար անտեսանելի են և հայտնաբերվում են ջրի ջերմաստիճանի փոփոխության կամ որոշ մասի աղայինության հետազոտման միջոցով: